*Neki sponi*

ko sm en dan sedela na kavcu pa pocela zelo pomembne stvari, mislm da sm probavala ugotovit ce majo sendvici obcutke, se je zgodilo neki groznega. oziroma cudnega. oziroma cudno groznega. oziroma grozno cudnega. kakorkol. pojedla sm zadn piskot. pol pa sm pogledala kroznik. prazn. pogledala sm pod kroznik. nic. pogledala sm v zep. nic. pogledala sm v copat. nic. "o ne." sm rekla. "zmanjkal mi je piskotov." ravno takrat pa zaslism. pling. pogledam cez okn. na vrtu stoji ogromn zlat hladilnik. tok velik da je bil vecji od hise. tok velik da je mel svojo senco. pa svojo manjso senco. pa se eno senco za rezervo. "to pa ni normalno." sm rekla. "ja." je reku kavc. "cak kaj." sm rekla. "a ti govoris." "od zmeri." je reku kavc. "aha." sm rekla. pa sla ven. pridem do hladilnika. na vratih je pisal: "ne odpiraj." zato sm ga odprla. notr ni blo hrane. notr je bil pingvin. "zivjo." je reku. "zivjo." sm rekla. "sm glavni direktor hladilnika." je reku. "kul." sm rekla. "ne ni kul." je reku. "zelo resna situacija je." "kaj pa." sm vprasala. pingvin je dahnu. "izginu je velikanski kraljevski piskot." "kaj." sm rekla. "VELIKANSKI KRALJEVSKI PISKOT." je zavpil. "aja." sm rekla. "to je pa res problem." "vem." je reku. "ce ga ne najdemo bo luna pojedla sredo." "kaj." "ja." "kaj." "ja." to se mi je zdelo dost logicno. zato sm sla pomagat. pingvin mi je dal zemljevid. zemljevid je bil narisan na palacinki. "zakaj pa na palacinki." sm vprasala. "ker je papir pojedu los." je reku. "fer." zato sva sla na pot. najprej sva sla cez gozd kjer so rastli televizorji. na enem televizorju je sedela zaba. na drugi televizorju je sedela druga televizor. noben ni vedu zakaj. pol sva srečala krompirja. "zivjo." je reku krompir. "zivjo." sm rekla. "kam gresta." "iskat velikanski kraljevski piskot." sm rekla. krompir je pobledel. kar je impresivno ker je ze bil krompir. "ojoj." je reku. "kaj pa." sm vprasala. "pred eno uro sm vidu sumljivo zebro." "sumljivo?" "ja." "zakaj." "nosila je brke." je reku. "zebre nimajo brkov." "res je." sm rekla. zato smo sli iskat zebro. po treh minutah. oziroma sedemnajstih. oziroma enem krompirju. smo jo nasli. stala je na drevesu. "to tud ni normalno." sm rekla. "vem." je rekla zebra. "ampak zdej ni cas za to." "a si ti ukradla velikanski kraljevski piskot?" sm vprasala. "ne." je rekla. "ukradu ga je toaster." "KAJ." smo zavpil. "ja." je rekla zebra. "sel je proti gori pudinga." zato smo stekl proti gori pudinga. gora pudinga je bla narejena iz pudinga. kar je blo dost nepricakovano. na vrhu je sedel toaster. poleg njega pa velikanski kraljevski piskot. bil je vecji od traktorja. vecji od slona. vecji od zelo velikega slona k je pojedu manjsega slona. "toaster!" sm zavpila. toaster se je obrnu. "ups." je reku. "a si ukradu piskot?" "ja." je reku. "zakaj." "ker sm mislu da je klobuk." je reku. pogledamo piskot. pogledamo toaster. pogledamo piskot. "to je najbolj neumen razlog kar sm jih slisala." sm rekla. "hvala." je reku toaster. pol smo vzeli piskot nazaj. luna ni pojedla srede. pingvin je bil srecn. zebra je zgubila brke. krompir je pojedu en grm. toaster pa si je zares kupu klobuk. ko sm prisla domov je bil kavc se vedno tam. "kako je slo." je vprasu. "dobr." sm rekla. "super." je reku. pol sm odprla omaro pa notr nasla 48 piskotov. "od kje pa zdej to." sm rekla. "nevem." je rekla omara. "mogoce od losa." pa sm pojedla en piskot. pa se en piskot. pa se en piskot. pa se en piskot. pa se en piskot. pa se en piskot. pa se en piskot. pa se en piskot. pa se en piskot. pa se en piskot. pa se en piskot. pa se en piskot. pa se en piskot. pa se en piskot. pa se en piskot. pa sm sla spat. pa se zdej ne vem zakaj je bil pingvin v hladilniku, zakaj je zebra mela brke, zakaj je toaster mislu da je piskot klobuk in zakaj je los pojedu papir. ampak iskreno, noben ni vedu. konec. :potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::potato::penguin::cookie:🦓:cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::cookie::potato: